stack

/خانه /فروشگاه   /ثبت نام   /فراموشی رمز      

شما هنوز وارد سیستم نشده اید

HyperLink

1396/08/27,20:51:23



HyperLink
HyperLink





فعالیت های موسسه فرهنگی سرای فردوسی

-70

 

 بیست و هفتمین گردهمایی  سرای فردوسی                 موضوع: «شاهنامه در هند»

 

 مکان: بولوار تلویزیون، سالن ساپکو                                زمان: نهم اسفند 1392       
 

 

بیست‌وهفتمین گردهمایی میان‌فصلی فرهنگسرای فردوسی با عنوان "شاهنامه در هند" عصر روز جمعه نهم اسفندماه 1392 از ساعت 17 تا 20:30 در تالار همایش‌های ساپکو و با همکاری سفارت هند در ایران برگزار شد.

پس از ادای احترام حاضرین به سرود ملی دو کشور ایران و هند دکتر محمدجعفر یاحقی، مدیر فرهنگسرای فردوسی ضمن خوش‌آمدگویی به مهمانان، این گرهمایی را همایشی بین‌المللی خواند و گفت فرهنگسرای فردوسی امشب جز میهمانان هندی و ایرانی، میزبان گروهی از استادان و دانشجویان دکتری زبان و ادبیات فارسی از کشور افغانستان، شاعر بلند آوازۀ تاجیک، بانو گلرخسار صفی‌اُوا و همینطور گروهی از دانشجویان زبان فارسی از کشور ایتالیاست و به نوعی می‌توان این همایش را همایشی بین‌المللی خواند چراکه میزبان مهمانانی از پنج کشور دنیاست.

پس از آن دکتر محمدرضا راشد محصّل، ضمن خیرمقدم به حاضرین در جلسه که باحضور خود هم فرهنگ‌دوستیشان را به اثبات می‌رسانند و هم انگیزه‌بخش فرهنگسرای فردوسی برای ادامۀ راه هستند، به اعلام مناسبت‌های فصل پرداخت. ایشان ضمن ارائۀ توضیحاتی در باب جشنهای باستانی آبسالان، اسفندگان و سپندارمذگان و تبریک بزرگداشت خواجه نصیرالدین طوسی و روز مهندس یادی از علامه دهخدا و نیز حسین گل‌گلاب سرایندۀ سرود ای ایران نمود.

در ادامه عالیجناب یوگوشوار سانگوان، معاون سفارت هند نیز چند دقیقه‌ای را به زبان فارسی با حاضرین سخن گفت. وی اظهار داشت: من هجده سال پیش برای مدت دوسال به ایران آمده بودم و ایران را بسیار دوست داشتم و حالا که بعد از سالها دوباره اجازه پیدا کردم که کشوری را برای انجام مأموریت انتخاب کنم، ایران را انتخاب کردم. وی همچنین از علاقه‌اش به اشعار حافظ و مولانا سخن گفت و ضمن تشکر از فرهنگسرای فردوسی و دکتر یاحقی ابراز امیدواری کرد که روابط عمیق و قدیمی ایران و هند با برگزاری چنین جلساتی محکم‌تر شود.

از آن پس خانم نغمه دادور در سخنرانی خود با عنوان "با فردوسی تا هند" ضمن ارائۀ نکاتی دربارۀ جایگاه هند در شاهنامه به بیان ارزش و اعتبار شاهنامه در هند پرداخته و گزارشی از برگزاری سمینار بین‌المللی شاهنامه در دانشگاه اسلامی علیگر ارائه نمود.

در ادامه آقای مهدی سیدی به‌طور خلاصه درباب نام‌جایهای شاهنامه و 30 نام از آن میان که به هندوستان مربوط است سخن گفته و اظهار داشت از شاهنامه چنین برمی‌آید که ما همواره در دوره‌های مختلف با خزرها، تازیان، تورانیان و رومیان در جنگ بوده‌ایم اما آنچه راجع به روابط ایران و هند در شاهنامه آمده همواره گویای صلح و آشتیست.

پس از آن دکتر عبدالقویم قدیم، استاد باسابقۀ زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه کابل، ایران را کشوری رو به پیشرفت، آرام و مملو از علم و ادب هنر توصیف کرد و گفت فرهنگ ایران همواره چون نگینی درخشان بر تارک دانش، فلسفه، جغرافیا، تاریخ، ادبیات، موسیقی و هنر درخشیده است و این روشنایی با قوام و با دوام ایران در همۀ کشورها در طول تاریخ محسوس و ملموس بوده است.

در ادامۀ این گردهمایی بانو گلرخسار صفی‌اُوا، شاعر نام‌آور تاجیک ضمن تشکر از دکتر یاحقی و حاضرین در جلسه، از رودکی به عنوان نگهدارندۀ پیوند جاودانۀ ایران و تاجیکستان نام برد و با لحن شیرین تاجیکی خواند:

عطر موی جولیان و نکهتش                          ما ز شعر رودکی بوییده‌ایم

ما همه از آب رودک خورده‌ایم                       ما ز درد رودکی روییده‌ایم

ایشان همچنین برای حاضرین در جلسه بخشی از خاطرات خود با شاعر بلندآوازۀ معاصر، مهدی اخوان ثالث را بیان کرد و گفت که اخوان جایی گفته است که من همۀ آثارم را به گلرخسار تقدیم می‌کنم که میراث‌دار من در تاجیکستان است. ایشان همچنین گفت میان ما تاجیکان و شما ایرانیان جدایی نیست، چراکه زبان وطن است و به این اعتبار همۀ ما فارسی‌زبانان هم‌وطن هستیم. ایشان در پایان سخنانش قطعاتی از اشعار خود دربارۀ فردوسی و شاهنامه را خواند و بعد از سخنرانی وی نیز قطعۀ از اشعار او با نام "شاهنامه وطن است" با صدای هنرمند معاصر تاجیک دولتمند خال‌اف برای حاضرین پخش گردید.

پس از پذیرایی و در بخش دوم برنامه دکتر محمود فتوحی در سخنرانی خود با عنوان "شهر برهانپور پناهگاه شاعران ایرانی" این شهر را که شهریست در ایالت مادیا پرتاش کشور هندوستان، جایگاهی پراهمیت در شکل‌گیری سبک هندی خواند. وی گفت عبدالرحیم خان‌خانان حاکم این شهر که به شعر فارسی علاقۀ بسیاری داشت و در وصف وی گفته‌اند:

تا دهر شکوه خان خانی را دید

بر عهد سلیمان و سکندر خندید

از بسکه نهادند به درگاهش روی

ایران شد هند و هند ایران گردید

عبدالرحیم خان خانی خود نیز شعر می‌گفت، حلقه‌ای از شاعران ایرانی را اطراف خود گرد آورد و از آنجا که به قصیده علاقۀ بسیاری داشت، عامل احیای قالب قصیده در شعر فارسی شد و می‌توان گفت قصایدی که در حلقۀ برهانپور سروده شد سکوی پرتاب شعر فارسی به سبک هندی بود چراکه سرشار از نازک خیالیست. ایشان همچنین ابراز داشت که تاریخ ادبیات‌نویسی در ایران مورد غفلت واقع شده و سالهاست که اطلاعات ناقص و بعضاً اشتباه موجود در کتاب‌های تاریخ ادبیات نسل به نسل و سینه به سینه منتقل می‌گردد و بسیار خوب است اگر با دیدی محققانه و انتقادی به بازنگری این مقوله و کشف منطقه‌های گذاری چون برهانپور که در تغییر سبک و تعیین مسیر مؤثر بوده‌اند، بپردازیم.

آخرین سخنران این مراسم خانم حشمت کفیلی نیز در باب گنجینه‌ای در موزۀ آستان قدس سخن گفت که درطول دوران و توسط هندیان به این موزه اهدا شده است. ایشان گفت این مجموعه شامل 140 مورد اسناد، 77 نسخۀ خطی، 5 قرآن خطی، 59 میکروفیلم، 79 کتاب چاپ سنگی و 6 قالی هندی-مغولی ارزشمند است. ایشان همچنین بخشهایی از ضریح حضرت رضا (ع) را نیز متأثر از هنر هندی دانست و به وجه تسمیۀ کفشداری هندی‌ها در صحن آزادی اشاره نمود.

در پایان این گردهمایی نیز گروه موسیقی خوشنواز به اجرای قطعاتی از موسیقی هندی و افغانی پرداختند.

 







HyperLink
HyperLink

HyperLink
HyperLink


ورود به پنل کاربری
نام کاربری :  
رمز عبور :  
شما وارد سیستم نشده اید
رمز عبور را فراموش کرده ام
ثبت نام جدید





         







در حال بروز رسانی سایت55


تمام حقوق مادی و معنوی این وب سایت متعلق به موسسه فرهنگی و هنری سرای فردوسی می باشد
طراحی و پیاده سازی : باتیس